Skarruter wint Miss verkiezing

Skarruter wint Miss verkiezing

Ze is onlangs bij de ledenvergadering met applaus binnen gehaald: ons verenigingslid Jildau Broekens. Zij wist namelijk in maart de titel van Miss Boerin binnen te slepen. Bij haar thuis aan de keukentafel gezeten raken we in gesprek over de paardensport en wat dit voor haar betekent. Aan de kast zie ik de boerinnenkalender hangen met haar foto en haar sjerp. We staan even stil bij de miss verkiezing. Hoe is ze op het idee gekomen om zich hiervoor aan te melden? Ze vertelt dat de modellen van de boerinnenkalender benaderd werden voor deelname aan deze verkiezing.  Ze hadden een leuk groepje en besloten met z’n allen aan de verkiezing mee te doen. Voor de boerinnenkalender heeft Jildau zich niet zelf opgegeven: “een vriend heeft me opgegeven. Ik dacht eerst, dat is niks voor mij en wordt toch niks. Ik zou mezelf niet opgegeven hebben.”

Jildau wist vooraf niet dat ze fotogeniek zou zijn. “Als ik familiefoto’s terugzie dan kijk ik een andere kant uit of zit te ouwehoeren, maar eigenlijk ging het nu vanzelf.” Dat ze de verkiezing zou winnen had ze niet verwacht maar vindt ze een hele eer.

Op de vraag of ze er iets van geleerd heeft, zegt Jildau dat het voor haar heel belangrijk is om altijd zichzelf te blijven. Ze vertelt dat ze bij de eerste ronde in overall moesten verschijnen, bij de tweede ronde in paardrijkleding en bij de laatste ronde in een jurkje werden verwacht. Ze zag dat andere deelnemers de overal gingen combineren met sjaaltjes of hakjes. Jildau niet: zij stond daar op haar kistjes. Bij een overal draagt ze deze gewoonlijk ook!

Jildau is nog niet zolang lid van de Skarruters. Sinds eind 2015 is zij bij onze vereniging. Daarvoor was zij  administratief lid van een andere vereniging maar was al eens mee geweest met een uitje van onze vereniging . Ze kreeg bovendien les van Liesbeth Scheper en kende een aantal van de meiden. Met hun kan ze goed opschieten. Deze factoren hebben gemaakt dat zij de overstap heeft gemaakt van administratief lid bij een vereniging naar lessend lid bij de Skarruters.

 

Op de vraag of zij al van jongs af aan iets met paarden  heeft, vertelt zij hoe zij als heel klein meisje in een kinderzitje voorop bij haar vader op de fiets zat. Als ze dan een paard tegenkwamen, riep zij net zolang “hynder, hynder” tot ze het paardje geaaid had. Op 5 à 6 jarige leeftijd leerde zij op shetlanders rijden. Daarna is zij op de Ponyhof gaan lessen. Zij kreeg haar eerste paard Skittle toen zij 8 à 9 jaar was. Met Skittle heeft zij wedstrijden gereden en is gekomen tot L springen en L2 dressuur. Zij heeft Skittle drie jaar gehad. Daarna kwam Vitesse. Samen hebben zij veel meegemaakt en bereikt. Vitesse was aanvankelijk heel schuw. Met Vitesse reed ze M1 dressuur en B springen. Eerder had ze al van Liesbeth Scheper les gehad en na 6 jaar trainde ze opnieuw met Liesbeth. Ze zouden met Vitesse doortrainen voor M2 en daarna Z dressuur. En toen opeens werd ze gebeld: Vitesse had een hartstilstand gehad en lag dood in het land. Een grote klap voor haar.  Ze was twee maanden zonder paard:

Dat waren de twee langste maanden van mijn leven. “

Daarna begon de zoektocht naar een nieuw paard. Stad en land werd afgezocht. Uiteindelijk zijn ze in Veendam terecht gekomen. Daar stond Eddie, haar huidige paard, een donkerbruine KWPN ruin.

Toen ik hem in de box zag, was ik meteen verkocht!”

Eddie was drie toen Jildau hem kreeg, hij was zadelmak maar verder groen.

Wat er leuk is aan Eddie? “Je kunt alles met hem. Hij is allround. Eddie is voor de kar beleerd,  ik spring ermee en hij is braaf op buitenritten. Hij kan leuk lopen als hij zijn best doet; hij is wel een blikvanger op wedstrijden. “

Als ik Jildau vraag wat ze het liefst doet: dressuur, springen of een buitenrit, kiest zij heel beslist voor dressuur. Springen vindt ze leuk voor af en toe. Ze is van plan deze zomer Eddie in de M2 uit te brengen.

Een hobby als deze kost, zeker als je een eigen paard hebt, veel tijd. Jildau berekent dat zij toch gauw twee à drie uur per dag aan deze hobby besteedt. Zij probeert zoveel mogelijk te rijden, heeft wekelijks les bij de vereniging en lest daarnaast nog privé bij Liesbeth. Voorts moet zij naar haar paard om te voeren, stal uit te mesten, binnen te halen etc. Dit naast haar werk (op de boerderij)  en haar studie. Maar Jildau vindt het heerlijk om op de plek te zijn waar haar paard staat. Ze voelt zich daar thuis. Alles kan daar en ze houdt van buiten op het land zijn met de honden.

“Later wil ik het liefst op een boerderij wonen met een hele beestenboel thuis, maar je weet niet hoe het loopt”.

Als laatste vraag ik Jildau of zij voor ons nog een tip heeft over het trainen van paarden, iets waar zijzelf veel aan heeft gehad. Bij het geven van het antwoord lijkt Jildau terug te denken aan haar periode met haar paard Vitesse en zegt: “Als iets niet lukt, niet opgeven maar er doorheen. Dan is het zuur maar later wordt het weer beter”.

 

Jildau en Eddy (1)